تو آسمون زندگيم هيچي پيدا  نيست بجز پرده اي سياه و ستارگاني بةدور ماه

در اين ميان بدور از چشمهاي خسته ام، باد غم را به دستان يخ زده ام آه ميکشد ..

آه اي غم...تمام اين جان خسته را غرق در سرابي کرده اي ...

و من در اين تيرگي و تنهايي،انبوه سايه ات را بر ديوار خالي قلبم احساس ميکنم..

وبدان  مرا به تمامي از خويش برده اي..

هر روز غمگينانه ترين آواي هستي ات را در درونم سر ميدهي ...

با تلخي خود  دستانم را سرد وتنم را  خسته کرده اي اي غم..

ذهن پر از آرزو و قلب پر از پروانه ام را با سايه شومت به راه هاي تاريک و تيره کشانده اي ..

مهلت من همه اين يک نفس جان است ......

پس مرا به ويرانه ام مسپار! اي غم....

باز در سکوت ممتد تنم مثل هرشب رها شدم و در تاريکي آسمون رد پاي تورا دنبال ميکنم دلم بار ديگه تو رو ميخواهد ميدونم تو  منو خيلي وقته پيش تو صحنه زندگيم رها کردي تقصير تو نيست تقصير منم نيست سرنوشت رو اينجور نوشتي. تو از آرزوهاي کوچيک قلبم شايد خبر نداشتي .. 

اما امشب به تو محتاج تر از هميشه ام تا به رنجهاي به جا مونده تنم مرحم بذاري به فريادهايي که تو حنجره ام خاموش شدند سري بزني .. و رهام کني از قفسي که براي تنم ساختي .

چون هيچ دلبستگي به اين دنياي رنگارنگت ندارم و هيچ دلخوشي تو روزهاي زندگيم پيدا نيست وهيچ نور اميدي به معجزهات هم  نيست .

هنوزم يادمه که تو اميد رو اونم اميد پوچي رو به طاق زندگيم آويزون کردي .

من ميدونستم آخرش به تاريکي ميرسم  ولي روشني کاذبش منو تو خواب خوش خوشبختي که برام ساخته بودي رها کرد.

وقتي بيدارم کردي که دستام خالي شده بود از هر حسي براي زندگي من همه چي رو از دست دادم خيلي آسون بدون اينکه خودم بخوام .

ديگه تو تن خستم  اون شور اون عشق براي زندگي پرپر شد به دستت چون شقايقها بر لب رود ..

هيچ آرزويي ندارم و هرگز ديگه براي خودم چيزي نميخوام .

تمام دارو ندارم فقط يه مشت خاطره است وحنجره اي که دلتنگي هاي متروکمو بسرايم.

تنها احساس من از زندگي تهي و خالي بودن آرزو هاست .

کاش خدا ...بعضي وقتهاجايي رو تو سرنوشتمون  خالي مي ذاشتي و بهمون فرصت مي دادي خودمون همون جور که آرزو داريم پرش کنيم ولي تو همشو نوشتي و ما فقط تو اين صحنه بازيگريم فقط بايد نقش بازي کنيم.. ..

امروز هم مثل ديروزهاي گذشته بود. از الان ميتونم فردا رو ببينم وقتي همه رنگها برات مثل همه و همه جا رو سياه باشه.

وقتي همه زندگيت به پوچي رسيده باشه وقتي از صبح تا شب بخوابي و شبها بري به مهموني ماه و ستاره ها ش و جز گريه همدمي نداشته باشي .

وقتي سکوت تمام زندگيت رو بگيره و ديگه هيچ صدايي رو نشنوي وقتي جلوي آيينه ميري جزصورتي خسته از جور زمانه چيزي نميبيني.

وقتي فريادي به بلنداي خاموشي تو دلت هر روز سنگين تر از ديروزش ميشه . ...

وقتي تو خلوت خيس خودت،اشک تنها همدمت ميشه وقتي تنها تر از تنها ميشي وقتي هق هق

گريه هات تو فضاي خالي روحت نداي رهايي سر ميدن ...

هيچ معني براي زندگي کردنت نيست هيچ حسي هيچ انگيزه اي..

به هرجا نگا ميکني پراز شکست هم توحالت وهم توگذشتت وهمه اين شکستات حاصل يه دروغه...

مجازات خوبي روبرام تو اين دنياي پوچت  انتخاب کردي .ولي غافل از اينکه من طاقتم خيلي کمه ...

من طاقت اين مجازات رو ندارم من تواس کاري رو پس ميدم که هيچ نقشي توش نداشتم

و اين خيلي درد آوره ...

فقط بايد اين رنج رو بکشم  تا آخر دنيات ..

فهميدم اين دنيا همه قصه هاش مثل همه.

فقط بازيگراش فرق ميکنن همشون به يه جا ختم ميشه مرگ و رهايي....

هيچ جاي اميدي برام نذاشتي همه چي برام مثل سرابِ که تا آخر زندگيم ادامه داره...

هر شب از هياهوي وجودم از خواب بلند ميشم

و تو کوچه هاي خلوت روياهام با کوله باري از اشک سرگردان ميشم. 

تو اعماق تاريک وجودم ،غم بي شک روياهاي ديرينمو به شعله ميکشه. 

ديگه دستم به عشق ،به اميد  نميرسه ...

تنها از روزنه تنگ زندگيم که هر روز برام تنگ وتنگ تر ميشه به آرزوهاي تنم نگاه ميکنم 

چقدر آسون از دستم گرفتن واکنون تنها آهي از درونم تمام صورتمو سرخ ميکنه

و تمام احساسمو به خاکستر تبديل ميکنه  ....

من از همون آغاز شک کردم به زندگي به تاريکي راهم و من فقط جلو ميرفتم

دريغ از اينکه هر چي اومده بودم پوچ بود و حالا تنها در گوشه اي از صحنه زندگي به سادگيم به رنگ صداقتم به اميد بيحاصلم به دوست داشتنم به کل هستي ام افسوس ميخورم وفقط به خوش خيالي خود گريه ميکنم.....

ولي اي آفريدگار من!!

با من بگو زير اين رواق بلند توآيا کسي هنوزهست يک سينه آفتاب و يک ستاره دل در خود سراغ داشته باشد.. 

با من بگو پروردگارا! اين شب تار من آيا چراغ خواهد داشت ...؟!

با من بگو آيا چيزي بنام درد نيز مانده است که بر من نداده باشي ...!

با من بگو آيا اين گوي بلورين چرخ تو آيا به اندازه مردمک چشمان خيس من با گريه آشناست؟!

آيا هميشه از تو کمک خواستن رواست ....؟!

اي آفريدگار منم آن پسري که روزي آرزوي يک تن داشت تا مشعلي بر آورد از دل و شب بي چراغي ام را روشن کند ...

اما اکنون دلم گرفته است از اين سکوت بي امان  از اين سرنوشت پوچ از اين فغان بي صدا از اين بغض بينوا دلم گرفته است ....

و اينک منم پر از شکستن و غرور  با کوله باري از محنت زمانه ...

ببين !!ببين چه تلخ ايستاده ام بر سکوت تنهايي خويش ديگر توانستن را نمي شناسم ...

و آرزو کردن را نمي دانم ....

من ديگر هيچي نمي خواهم.

خداوندا لحظه پايان زندگي من کجاست؟؟            

نوشته شده توسط عماد در یکشنبه بیست و سوم مهر 1385 |